11-06-13

Processing



Na aan lange meditatie deze morgen, besloot ik om mijn waarnemingen op een creatieve manier vorm te geven door het maken van een encaustic (kunst)werkje. Voor diegene die deze werkvorm niet kennen - Je strijkt met gekleurde was op glad papier. Een techniek waarbij het intuïtieve hoogtij viert. Een beestje, een figuurtje, een landschap het ontstaat zonder dat je hier heel veel invloed op uit kunt oefenen - het komt zomaar onder het strijkijzer vandaan - als het ware creëert de kunst zichzelf.

Vanochtend kostte het veel lagen om tot de kern te komen. Elke keer was er iets wat gevoelsmatig niet de juiste weergave vertolkte van mijn eerdere ervaring. Hoewel ik meerdere keren dacht: "nu stop ik er toch echt mee, het wordt niets vandaag". Was er steeds dat innerlijke stemmetje dat zei, doorgaan, doorgaan, al deze fases zijn nodig - het is belangrijk proceswerk waar je mee bezig bent. Soms was het te donker, soms te licht - soms te druk en dan weer te vlak. En het duurde en het duurde, pas na anderhalf uur kreeg ik door dat het genoeg was. En op een moment dat ik het eerlijk gezegd nog niet echt wat vond. Zoals je op het bovenste plaatje kunt zien - een beetje mistig, een beetje vaag met hier en daar wat geestelijke begeleiding. Ik kon er niet echt warm voor lopen. Maar eerlijk is eerlijk, iedere laag had voor mij een boodschap en daarmee bleek het toch echt zinvol ontwikkelingswerk. En dat ging nog even door.

Neem maar een nieuw vel - het kwam bijna als een bevel van boven - en wat schetste mijn verbazing: binnen vijf minuten stond precies het beeld op papier dat ik steeds voor ogen had - niet meer en niet minder dan dat.
Het was weer een mooie les in het hebben van geduld - soms zijn er wat omwegen en transformaties nodig - voordat je bij het verlangen bent. En nee, het is niet zinvol om terug te kijken of ik niet eerder de sleutel had kunnen vinden - zo was het nl. helemaal goed- er is precies gebeurd wat de bedoeling was.



04-06-13

(Ge)SLA(agd)




Dit jaar hebben wij een wat uitgebreidere moestuin dan andere jaren. In vier vierkante meters tuin verbouwen wij verschillende gewassen. Sla is er één van. En ondanks het matige voorjaar groeit dat als kool. Er is zelfs zo veel dat we eigenlijk niet weten wat er mee te doen. Want iedere dag sla eten is wel een beetje te veel van het goede. En het aantal lunchende trainingsgroepen wordt zo tegen de zomer ook wat minder. Er rest dan natuurlijk nog maar één ding - het onderzoek of je er ook soep van kunt maken. Ik kon me er eerlijk gezegd weinig bij voorstellen, maar vond toch een paar recepten. Reden genoeg voor een try-out - natuurlijk wel met de nodige aanpassingen - een beetje van anderen en een beetje (veel) van mezelf.
En resultaat was verbluffend lekker - dus het soepenassortiment is er weer met eentje uitgebreid.

Ingrediënten:
- pluksla
- rucola
- ui
- ei
- bouillon
- bloem
- boter
- paprikapoeder
- peper
- zout
- kervel
- basilicum
- Pernod
- creme fraiche (optioneel)

Bereiding:
Fruit de gesnipperde ui in boter. Voeg de sla toe en roerbak die korte tijd. Roer de bloem door het sla uimengsel tot een soort roux. Dan onder goed roeren water, bouillon, kruiderijen, ei en Pernod toevoegen. Breng het geheel aan de kook. Pureer de soep met een staafmixer.
In verschillende recepten staat dat het lekker is om creme  fraiche toe te voegen, vlak voor serveren. Maar wat mij betreft is dat niet eens nodig.

By the way Christianne Beerlandt schrijft over sla dat het je zintuigen aanscherpt, je helpt om tot rust te komen en te ontdekken wat je eigen ritme is. Last but not least reikt sla je de zin van het leven aan.
Doe mij nog maar zo'n heerlijk kopje slasoep :-)