wie wil, kan en mag erbij zijn

Vandaag geef ik de maandelijkse workshop "Inzicht-Inn-Familiepatronen" waarbij mensen een persoonlijke of zakelijke vraag kunnen uitwerken met een familieopstelling. Tot op het allerlaatste moment blijven er wisselingen optreden in de groepssamenstelling. Een representant erbij, een representant eraf, een representant die eerder weg moet, een vraagsteller die afzegt, eentje die het lot laat bepalen of zij aan bod komt en een "zwerver" die last-minute aanhaakt. De energie blijft onrustig. Hoewel de workshop al over een uur begint, ben ik nog steeds niet zeker hoe de groep uiteindelijk samengesteld zal zijn. Meestal zegt dat iets over het thema of de thema's die er gedurende de dag uitgewerkt gaan worden. Pas aan het eind van de dag zal meer duidelijkheid zijn over de redenen waarom het gaat zo als gaat, waarom mensen er wel bij willen, kunnen of "mogen" zijn en welke elementen in de groepsenergie bepalend zijn in het aantrekken en afstoten. Ik ga gewoon in de overgave. Ik wens je een prettig weekend toe!

Knap ingewikkeld..........

Stel je eens voor dat je als zieltje een ouderpaar uitgekozen hebt waar je als meisje geboren wilt worden. Moeder natuur besluit echter anders. De zwangerschap wordt vroegtijdig onderbroken en eindigt in een miskraam. Je moet dus nog even wachten. De ouders hebben ieder voor zich wel verdriet over de miskraam, maar rouwen niet samen en beseffen zich niet dat zij intussen eigenlijk wel vader en moeder geworden zijn. Intussen neemt oma (onbewust) het moederschap voor jou als zieltje op zich. Verschillende zwangerschappen volgen, maar dat zijn allemaal jongetjes, dus het is nog niet jou tijd. Als niet geïncarneerd zieltje heb je dus drie broertjes op aarde rondlopen. Vijf jaar later is het zover. Je moeder is weer zwanger en het is een meisje. Vol goede moed besluit je om alsnog voor het aardse leven te kiezen. Je had echter niet kunnen vermoeden dat het zo ingewikkeld zou zijn. Direct bij je geboorte blijken er twee moeders te zijn, je biologische moeder en oma. Vader is niet echt thuis, want die is nog aan het rouwen over de miskraam. Jij snapt er niets van, want je bent er nu toch! En dat leven dat blijkt knap ingewikkeld. Ben je nu de oudste of de jongste, moet je naar moeder luisteren of naar oma, heet je nu a of b? Je weet het niet en besluit om het allemaal maar te doen, naar iedereen te luisteren en wiebelt ondertussen van je linker- op je rechterbeen. Het voelt gespleten........Tot de dag waarop in een familieopstelling jouw zielsdelen met elkaar verenigd worden. Gelukkig je blijkt toch één te zijn!

Het is weer de eerste van de maand

De tijd vliegt, het is alweer de eerste van een nieuwe maand. Voor mij betekent dat altijd het gevoel van het kunnen beginnen met een schone lei, waarbij nieuwe kansen wachten. Het is ook de dag waarop ik verbinding maak met een volgende kaart uit mijn tarotjaarlegging. Juli belooft voor mij met de page van staven een maand te worden waarin ik vol zit met ideeen en zo mijn mogelijkheden kan verkennen. Geen vervelend vooruitzicht en deze verse energiestroom is zich ook al volop aan het manifesteren. Voor Coach-Inn betekent de eerste van de maand het verzenden van een nieuwsbrief. Ook vandaag zal die weer in menig mailbox verschijnen. Inmiddels zijn er zo'n 1450 lezers. Wil jij ook op de hoogte gehouden worden van het workshopaanbod, boekentips en andere leuke nieuwtjes, voeg dan je naam toe aan de mailinglist via mijn website. De 1500ste inschrijver wacht een leuke verrassing. Wil je oude nieuwsbrieven lezen, klik dan hier voor het nieuwsbriefarchief. Ik wens je een mooie en zonnige maand juli toe.

Uitzwaaien

Vanochtend stond ik om kwart voor acht op een schoolplein een twaalfjarige uit te zwaaien die voor vier dagen op kamp ging. (Stief)ouders, broertjes en zusjes, leraren en de kinderen voor wie deze schoolreis bedoeld is stonden afscheid van elkaar te nemen. De spanning was voelbaar. Bij de één kwam dit voort uit de blije opwinding over datgene wat komen zou en voor de ander het verdriet van het tijdelijke gemis. Kinderen, die hun ogen verscholen achter hun pet, zodat hun tranen niet gezien werden. Ouders, meer dan druk pratend om maar niet te hoeven voelen. En ik.....ik voel in dat soort situaties van alles. Blijheid, een brok in mijn keel en een paar prikkende tranen. Of dit gevoel van mij is, van de ouders of de kinderen dat vraag ik me dan altijd af. Het zal wel een combinatie van alledrie zijn. Mijn jeugdervaringen waarin ik moeilijk afscheid kon nemen. Het gemis dat mijn moeder mij in aardse begrippen dit leven niet meer uit kan zwaaien. En tot slot de wetenschap dat ik in de Human Design (zie eerdere blogs of www.jeannettelamme.nl) een open milt en een open solar plexus heb, waarmee ik erg makkelijk zowel de blijheid als het verdriet van de ander oppik. Maar eerlijk gezegd ben ik altijd blij als het afscheidnemen voorbij is, daarmee komt het wederzien ook direct weer dichterbij. En de kinderen, die op schoolkamp zijn, die wens ik een fantastische ondekkingsreis toe deze week!